یا رفیق من لا رفیق له

قشنگ و با عظمت، یا حقیر و زشت، رفیق
قمار زندگی است این، نه سرنوشت، رفیق

کسی به یاد صفای بنای کاهگلی
گذاشت روی همان خشت کهنه خشت، رفیق

و دیگری ته بن بست های پست مدرن
به دل خیال "رها میشوم" سرشت، رفیق

مرادمان همه عشق است، نیست؟ خرده مگیر
از این به بعد به مسجد بگو کنشت، رفیق

جهنم است سزایم، مگر نه؟
آخر کار
ببین که آمده ام با شما بهشت، رفیق

به ما نگاه نکرد او، به خویشتن نگریست
که زیر نامه اعمالمان نوشت: رفیق

الهی و ربی من لی غیرک؟...