آه، اردیبهشتِ بی بهجت*

آدم دوباره غرق تبسّم سکوت کرد

ابلیس بی رمق شد و گندم سکوت کرد

آمد، جهان مرده دوباره نفس کشید

وقتی که رفت مسجد خانم سکوت کرد

خوبی خویش و عیب کسی را ندیده بود

مردی که در مقابل مردم سکوت کرد

با هر سکوت ژرف تفاهم زبان گرفت

با هر سخن که گفت تخاصم سکوت کرد

العبد بود و ماند و زمانی که پر کشید

عالم به احترام غم قم سکوت کرد

*عنوان از محمدعلی بهمنی

برچسبها: شعر, غزل, محمدتقی بهجت, العبد

+ با خرابات نشینان ز کرامات ملاف ۱۳۹۶/۰۲/۲۱ محمدعلی |